بازتاب مفاهیم قرآنی پاداش و کیفر اعمال در شاهنامه

95/06/13 - 06:13

شماره: 13950611000530

چکیده

جهان هستی، جهان مکافات است و هر عمل انسان عکس العملی در دنیا و آخرت دارد. پاداش و کیفر از موضوعات مهم متون دینی است و در تمام ادیان الهی به طرق و گونهxad های مختلف مطرح گردیده است، در هیچ کتاب آسمانی نیست که از پاداش و کیفر اعمال سخن به میان نیامده باشد، تنها وجه تمایز آن در شیوۀ بیان و نوع پاداش و کیفر و زمان و مکان است.
قرآن بارها در سور و آیات گوناگون به ویژه ضمن بیان احوال و رفتار گذشتگان و تمثیل نیکوکاران و بدکاران ، به پاداش و عقوبت دنیوی و اخروی آنxadها اشاره کرده است. احادیث و روایات معصومین (ع) نیز در این زمینه به قدری است که می توان با استفاده از آنxadها به تبیین و تحلیل بیشتر و جزئیxad تری از موضوع دست یافت. فردوسی به عنوان یک شاعر حکیم و آشنا با متون اسلامی و زرتشتی، با به دست آوردن آگاهی از سرگذشت پیشینیان و مشاهدة ناکامی بیدادگران و کامیابی دادجویان، این موضوع اخلاقی را با زبانxadها و بیانxad های گوناگون در قالب حکمت ها و آموزه های اخلاقی بیان کرده است. مقالۀ حاضر به بررسی موضوع پاداش و کیفر در شاهنامه اختصاص دارد و میxad کوشد جوانب گوناگون دیدگاه فردوسی را دربارۀ این موضوع مورد مطالعه قرار دهد. از آن جا که شاهنامه رفتار پادشاهان گذشته را روایت می کند نگاه فردوسی بیشتر بر بیان رفتارxadهایی است که سازگاری بیشتری با این طبقه اجتماعی دارد و نیکوxadکاری یا کج xadرفتاری آن ها میxad تواند تأثیر شایسته و یا زیانxadبار ی در جامعه ایجاد کند.

نویسندگان:

رضا شجری: دانشیار دانشگاه کاشان

حمیدرضا جوادی نوش آبادی: مدرس دانشگاه/کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی

فصلنامه پژوهش های ادبی – قرآنی - دوره 3، شماره 1، بهار 1394.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.

http://fna.ir/LGLN3O