مناسبات اسماعیلیان و امامیان عراق، شام و مصر در قرن سوم تا پنجم هجری

چکیده مقاله:
یکی از مذاهب اسلامی شیعه است که با رحلت رسول خدا (ص) چهره سیاسی خود را نشان داد. این گروه مانند سایر مذاهب، در مسیر حیاتش دچار انشعابهایی گردید. امامیه و اسماعیلیه به عنوان دو گروه از این آیین در قرن سوم تا پنجم هجری بر بخشهای مهمی از جهان اسلام تفوق فکری و سیاسی داشتهاند. در این پژوهش تلاش بر آن بوده است با رجوع به منابع مکتوب کتابخانهای، در آغاز گزارشی از وضعیت خاندانها و حکومتهای امامی و اسماعیلی در این بازه زمانی ارائه گردد تا از گستره حکومتی و سرزمینی ایشان آگاهی لازم به دست آید. سپس در پاسخ به سؤال از چگونگی مناسبات امامیان و اسماعیلیان در گستره زمانی قرن سوم تا پنجم (سؤال)، تلاش شده با واکاوی و بررسی اطلاعات موجود در روابط این دو گروه (روش)، به این مهم دست یازیده شود. مناسباتی که با توجه به فراهم بودن بسترها میتوانست در بهبود جنبههای سیاسی و فرهنگی و اجتماعی زندگی شیعیان مؤثر افتد اما در تیرگی منازعات سیاسی این توان مجال بروز نیافت (فرضیه) و شرایط زمانی و حوادث سیاسی بود که مناسبات دیگر این دو گروه را تحت تأثیر قرار میداد و پیامدهای آن دامنگیر جامعه امامیه و اسماعیلی گردید. (یافته)

نویسنده:

حسین قاضی خانی

دو فصلنامه مطالعات تاریخی جهان اسلام - شماره 5,دوره سوم بهار و تابستان 1394.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.