مقایسة تأثیر روش تدریس بایبی و سنتی بر میزان خلاقیت و بارشناختی در آموزش

چکیده

زمینه: الگوهای منفعل تدریس سنتی در عرصة تعیلموتربیت برای کاربست تفکر خلاق به دلیل ناآشنایی با الگوهای جدید افزایش خلاقیت، کافی نیست.
هدف: هدف از این پژوهش بررسی تأثیر روش تدریس بایبی و سنتی بر میزان خلاقیت و بارشناختی دانشآموزان سال اول دبیرستان در درس شیمی بوده است.
روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع شبهآزمایشی و طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعة آماری شامل کلیة دانشآموزان پسر پایة اول دبیرستان شهر ملایر بود که در سال تحصیلی 94-93 مشغول به تحصیل بودند. تعداد نمونه 30 نفر از دانشآموزان بودند از طریق نمونهگیری در دسترس انتخاب و به تصادف در دو کلاس 15 نفره گماشته شدند. ابزار گردآوری دادهها فرم ب آزمون تورنس و پرسشنامه سنجش بارشناختی برونکن، پلاس و لیوتنر بود. به منظور جمعآوری دادهها، در ابتدا آزمون خلاقیت بر روی آزمودنیها اجرا شد. درپایان هر جلسه آموزش (که شامل 3 جلسه نیم ساعته بود) پرسشنامة بارشناختی نیز بین آزمودنیها توزیع شد. در پایان نیز آزمون خلاقیت بر روی آزمودنیها اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات حاصل از نمره ها پیشآزمون و پسآزمون از آزمون تی مستقل و تحلیل کواریانس استفاده شد.
یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که به کارگیری روش تدریس بایبی در مقایسه با روش تدریس سنتی موجب افزایش میزان خلاقیت و همچنین کاهش بارشناختی آزمودنیها در درس شیمی میشود.
نتیجهگیری: نتیجه این پژوهش نشان داد که کاربست روش تدریس بایبی موجب افزایش میزان خلاقیت و همچنین کاهش بارشناختی آزمودنیها در درس شیمی میشود؛ بنابراین، به مجریان آموزش توصیه میشود برای تدریس درس شیمی از این روش تدریس فعال در آموزش بهره ببرند.

نویسندگان:

محمد زارع: دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ملایر، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، ملایر، ایران. (نویسنده مسئول).

راحله ساریخانی: دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ملایر، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، ملایر، ایران.

جواد مهربان: دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، تهران، ایران.

مصطفی سالاری: دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، تهران، ایران.

فصلنامه ابتکار و خلاقیت در علوم انسانی - دوره 5، شماره 2، پاییز 1394.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.