مفهوم و ارزیابی تاب آوری اقتصادی ایران

چکیده

دریک تعریف ساده، تابآوری «توانایی یک سیستم جهت جذب آشفتگی و سازماندهی مجدد در حالی که متحمل تغییر شده، تعریف می شود به طوری که سیستم هنوز وظیفه، ساختار، مشخصات و بازخورهای یکسانی را حفظ کند.» در این مقاله میزان تابآوری اقتصاد ایران با استفاده از یک شاخص کلی که مبنای آن شاخص جک بورمن و همکارانش است در طول دورهزمانی 1392-1375 مورد مطالعه قرار گرفته و نتایج آن با شاخص بریگوگلیو مقایسه شده است. برای محاسبه شاخص تابآوری نهایی در مرحله اول، متغیرها را همجهت، سپس نرمال کرده تا همه مقادیر بین صفر و یک قرار بگیرند. در نهایت متوسط وزنی این متغیرها را به دست میآوریم که مقدار شاخصهای تابآوری بین صفر و یک به دست میآید. هر چه این شاخص به صفر نزدیکتر باشد، تابآوری کمتر و هر چه به یک نزدیکتر باشد، تابآوری بیشتر است. نتایج نشان میدهد که تاب آوری صرفنظر از روندهای افزایشی یا کاهشی در طول دورهها، پایین بوده است و تقریبا در تمامی دوره مورد بررسی کمتر از 0/5 است. در سال 1380 تابآوری به دلیل کاهش کسری بودجه و کاهش نرخ تورم و همچنین بهبود حکمرانی به حداکثر خود رسیده و در سالهای بعد روند کاهشی پیدا کرده است. این شاخص از سال 86 به بعد، در پایینترین حد خود قرار دارد. که براساس شاخصها میتوان گفت دلیل اصلی آن بدتر شدن مولفههای حکمرانی و کارایی بازار بوده است.

نویسندگان:

ابوالفضل غیاثوند: استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی

فاطمه عبدالشاه: دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی

پژوهشنامه اقتصادی - سال پانزدهم، شماره 59، زمستان 1394.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.