زیباشناسی بنیادی در فلسفۀ هیدگر و حکمت دائویی

95/05/26 - 05:30

شماره: 13950525001278

چکیده:

زیباشناسی دائویی مبتنی بر نیروی خلاقانۀ دائو است که منشأیی پیشاوجودشناختی دارد. زمینۀ خاستگاهی خلاقیت که از دائو ناشی میشود، شالودۀ هنر را در تفکر دائویی تشکیل میدهد. معنابخشی در هنر و زبان در اندیشۀ دائویی با ادراک دائو و یگانگی با آن میسر است. هیدگر در آثار متأخرش در تحلیل خویش از زبان، تفکر و شعر، مسائل زیباشناختی ویژهای را مورد توجه قرار میدهد و بر درونی بودن تعلق تفکر و شاعری به یکدیگر تأکید میکند. به علاوه، هیدگر دائو را تفکری شاعرانه میشناسد و بر آن است که وقتی تفکر شاعرانه رخ مینماید، وجود و اندیشه یکی و همان میشوند. در اندیشۀ دائویی، اینهمانی تفکر و شعر، عدم تمایزی زیباشناختی است که در ادبیات دائوییسم، هوان چِن (Huan Chen) خوانده میشود. تا زمانی که شاعر خود را با حقیقت عینی چیزها کاملاً یکی نداند، خودآگاهی شاعرانه تحقق نمییابد و این همانا تفکر شاعرانه با تجربۀ مقدم بر وجودشناسی است که هیدگر بدان دست یافته بود. این مقاله در پی پاسخگویی به این پرسش است که حس استحسانی در اندیشۀ هیدگر چگونه و تا چه حدی با زیباشناسی دائویی قرابت دارد. به عبارت دیگر، با توجه به نمونههای آثار دائویی و اندیشههای هیدگر میتوان مفاهیمی مانند یگانگی، توازن و انکشاف را از منظر زیباشناسی در این دو تفکر بررسی کرد. چهبسا واکاوی این پرسش بتواند به فهم نگرش زیباشناختی هیدگر در آثار متأخرش کمک کند.

نویسندگان:

مرتضی گودرزی ، دکتر علی اصغر مصلح

دو فصلنامه متافیزیک – دوره 7، شماره 20، پاییز و زمستان 1394.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.

http://fna.ir/N9TSQY